Laureate of the 2021 Fukuoka Prize (Arts and Culture)

It is a great honor to be given the 2021 Arts and Culture Fukuoka Prize. I am honestly baffled by this, as I never think of what I do as worthy of any prestigious praise.

I am the ninth Thai recipient of the award, and completely amazed to find myself among such distinguished names as Apichatpong Weerasethakul, Nidhi Eoseewong, Pasuk Phongpaichit, Charnvit Kasetsiri. In this class, I am a clown at best, but a proud clown.

This is not a good year to celebrate personal accomplishments, as so many people are struggling and suffering. However, I must express my gratitude to the Fukuoka Prize, for seeing some value in my work, and congratulate Mr. Palagummi Sainath and Prof. Kishimoto Mio for their accomplishment. It is an honor to share the event with them.

I cannot stress enough the fact that I owe everything that’s positive in my career to everyone who has supported my work throughout the years. I am at heart deeply lazy, habitually drawn to silly and frivolous matters; it is only because I feel that my readers and viewers deserve better that I try my best to make things with some substance and continue to try. I hope sometimes I succeed at offering moments of delight to those who give me a chance.

Please find my expression of gratitude (in Thai with Japanese subtitles) on the Fukuoka Prize YouTube channel.

Read more about the 2021 Fukuoka Prize laureates on the Fukuoka Prize official website. Details about the online ceremony (September 29) and the laureates’ public lectures should be available on the website.

Thank you.

Two New Stories Translated to Japanese

My most recent short stories, เสียงซ้ำ (Same Song) and เพราะออกแบบมาให้ใช้แล้วทิ้ง (Designed To Be Disposable), have been translated to Japanese by Sho Fukutomi. They were published together as one chapbook for the recent Tokyo Virtual Art Book Fair (Nov 16-23, 2020) and sold at the Soi Books stand.

If you can read Japanese and are interested in the chapbook, I believe you can contact Sho for details.

เพราะออกแบบมาให้ใช้แล้วทิ้ง เรื่องสั้นใน a day ISSUE 241

นิตยสาร a day ฉบับที่ 241 เป็นฉบับเรื่องสั้น มีผลงานของนักเขียนหลายคน หนึ่งในนั้นคือเรื่องของผม ชื่อ เพราะออกแบบมาให้ใช้แล้วทิ้ง ซึ่งได้วัตถุดิบจากประสบการณ์สมัยผมเข้าฝึกในค่ายทหารเกณฑ์ เป็นเรื่องที่คาใจและอยากเขียนถึงมายี่สิบปีแล้ว ในที่สุดก็ได้เขียนออกมา (อิงความจริง 90%)

ถึงจะไม่ได้เขียนเรื่องสั้นอย่างสม่ำเสมอมานาน แต่ที่จริงก็ยังมีโอกาสเขียนอยู่เรื่อยๆ แค่กระจัดกระจายไปตรงโน้นตรงนี้ มีคนชวนเขียนเป็นระยะๆ และยังสนุกกับการเขียนทุกครั้งที่ได้เขียน

ขอบคุณ a day ที่ชวนครับ

ใครสนใจ a day เล่มนี้ อ่านรายละเอียดและสั่งซื้อได้ที่นี่ครับ

Galveias by José Luís Peixoto in Thai

I was introduced to José Luís Peixoto at a riverside hotel in Bangkok and we spoke over a buffet lunch. (The first personal thing I learned about Peixoto was that he’s crazy for buffets.)

There was a mutual connection between us right away, not only because of the obvious facts that we are both writers from the same generation, but because we seem to share a similar sense of wanderlust. Peixoto had been to Thailand before and even written a book about it. I had yet to visit Portugal, but I met him at a time when Portugal was for some reason constantly on my mind. I had for a long time romanticized about Portugal, particularly Lisbon, mostly by way of Fernando Pessoa’s writings, but it always felt like a such a faraway land, a place I might never have a chance to see for myself in this lifetime. Then I started to have a strong yearning to go there, just shortly before Peixoto turned up.

The first time I ever visited Portugal was in 2018, and it happened because of Peixoto’s recommendation. I participated in a literary festival that was organized as one of the healing programs for the communities that were devastated by the 2017 wildfires in central Portugal. It was an incredible opportunity, because I got to see much more of Portugal than I would’ve been able to as a tourist. The festival took me to rural parts of the country, very small towns and provincial communities. I was probably the first Thai person ever to set foot in many of those places. To put it another way, I had the chance to see and feel what Galveias would be like on my very first trip to Portugal.

Galveias is Peixoto’s hometown. When we discussed the possibility of translating his work into Thai, Peixoto suggested Galveias without hesitation. From what I gather, it’s not his most popular book in Portugal, but he wants his foreign readers to know what Portuguese culture in a place like Galveias is like, rather than to present yet again the already famous cities like Lisbon and Porto. To be honest, I didn’t really understand his choice until I was finally able to read Galveias. It’s an honest and charming book about Portugal that’s hard to come by in other languages. Thai people can easily find reading materials about Lisbon or Porto, but Galveias offers a rare glimpse into the heart of Portugal that has never been available to the Thai readers before. As editor, designer and publisher, I am proud to play a small role in bringing this book to Thailand.

Many thanks to José Luís Peixoto, the Embassy of Portugal in Bangkok, and the translation grant from The General Directorate for Book, Archives and Libraries (DGLAB) of Portugal’s Ministry of Culture for making this possible.

เขียนโดย โจเซ ลูอิส เปโชตู
แปลโดย ลัลน์ลลิต สมานุหัตถ์
จากหนังสือ Galveias
พิมพ์ครั้งที่ 1 ตุลาคม 2563 (416 หน้า)

สนใจสั่งซื้อ เหตุเกิดที่กัลไวอัช หรืออ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ไต้ฝุ่นสตูดิโอ
หรือที่ร้านไต้ฝุ่นสตูดิโอใน Shopee ได้เลยครับ

Basement Moon Hand-Pulled Screen Print

I designed two covers for my novel Basement Moon (published in 2018), one for the regular edition and one as a jacket for the special, pre-order edition. The good people at the Archivist, the printing studio I’ve worked with many times, took on the task of turning the latter into a hand-pulled screen print edition.

In hindsight, the task was much more difficult than they’d anticipated. When they finally finished, during the two-month lockdown in Thailand, they told me that the process of printing this work was like a spiritual journey they persevered in tears.

I had the much easier task of inspection and signing the prints once they were done. Seventeen made the final batch. I was genuinely in awe of how beautiful and rich the colors were when I first saw the result. In a perverse way, I’m glad this was so hard to make.

If you are interested to learn more about the print, please visit the Archivist.

Photo by The Archivist
Photo by The Archivist

Dissolution of Light, My New Story Published in English

The UK independent publisher, Platypus Press, has just published my story “Dissolution of Light” (translated from the Thai story, แสงสลาย, by Mui Poopuksakul) in their “Shorts” (small digital fictions) catalog. This is a relatively recent story in comparison to the stories in both of my previously translated and published collections, “The Sad Part Was” and “Moving Parts”. It was written in Kyoto, then first published as a chapbook in Thailand in 2009. I remember feeling excited after finishing the manuscript, as I felt I was moving toward a new direction with it creatively. It’s still one of the “older” stories I’m proud of.

The story revolves around a middle-aged man who repairs analog TV sets for a living. He owns a small shop in a narrow soi in Bangkok. Such shops can still be found today. I am from the generation in which the analog TV was an exciting new technology, and its global influence coincided with Thailand’s entrance into its first era of successful authoritarian capitalism. Arguably, we, the Thais, are still living in a similar condition, only now digital technology leads the way. In my opinion, the beginning of that era (my childhood years) shaped modern Thai culture. “Dissolution of Light” partly deals with that idea.

“Dissolution of Light” is just $1.25 (ePub), and the Shorts catalog has works by many talented writers. Please check it out.

Twenty Years of Probability

In 2000, ความน่าจะเป็น, or Probability, was my second published book. I had been back in Thailand for about three years, had completed my military service (the main reason that brought me back), and had had one story collection published. It was also a story collection, thirteen in all, ten of which were previously printed in a bimonthly magazine called Soodsubda (Weekend). My first published book (entitled Right-angled City) was a surprise hit but this collection did even better. It had already gone through multiple print runs when it was awarded the S.E.A. Write in 2002. It was the S.E.A. Write, however, that sealed its fate.

ความน่าจะเป็น has not been out of print since, and this year, in its 41st print run, it turns twenty.

As a writer, I’m probably best known as the author of the stories in this collection, even though I have written many more stories over the years. And because my first book translated into English, The Sad Part Was (Tilted Axis), is made up mostly of these stories, I am now also known for them outside Thailand. While I’m certainly grateful that a body of work I wrote two decades ago is being discovered by people around the world, to me it feels almost as if the new readers travel back in time to find that work. They’re reading something the twenty-seven year old me wrote, not the current me.

It’s entirely possible, of course, that the twenty-seven year old me was a much better writer than the current me. I don’t mean to suggest that I wish I was known more for my recent work. It’s just a strange phenomenon, on a personal level, to have written a book that has managed to achieve a kind of longevity beyond its author’s comprehension.

新しい目の旅立ち [New Book in Japan]

My new book to be published in Japan is entitled 新しい目の旅立ち in Japanese, which, I’ve been told, translates as “a journey with new eyes” or “new eyes journey.” It was published in Thai as ตื่นบนเตียงอื่น or “waking up on a different bed.”

The book is made up of essays about my research trip on an island in the Philippines called Siquijor. Siquijor is sometimes regarded as “black magic island” by the Filipinos because of its famous “mananambal” (healers), shamans, witch doctors and the likes. I had never heard of Siquijor before arriving in the Philippines for my research (on art and nature among the indigenous peoples), but several random passing comments about the island in conversations with writers and artists caught my interest. I was actually warned by a few people not to go, because “things happen to people who visit Siquijor.” So naturally I went there.

But the book is not really about Siquijor, which, by the way, is beautiful and, as far as could tell, black magic-free. It’s more like a journal in which I recorded my reflections on the meaning of nature, taking some of the Dutch philosopher Baruch Spinoza’s pantheistic ideas as my guiding inspiration.

The Japanese translation was done by Fukutomi Sho, and it was serialized in Azuma Hiroki‘s GENRON journal throughout 2018-19. I was thrilled to receive the news that Azuma wanted to include this work of mine in his journal, as I had read and admired his work. Now the thrill continues with the book getting its release in Japan in January 2020.

新しい目の旅立ち can now be pre-ordered here.

I will be in Tokyo for a couple of talk sessions related to the book and my future projects at Azuma’s Genron Cafe in March. Much looking forward to that too!

Article on Bangkok’s Last Metal-Type Print Shop for Culture Trip

I wrote a feature article for Culture Trip, on the last 3 metal-type typesetters at Bangkok’s (and most likely Thailand’s) last metal-type letterpress print shop. The shop was already preparing to close when I visited and talked to the typesetters, and just a few weeks before this article was published it did.

I don’t have any information about the fate of the 3 typesetters, all of whom are over 60, but I believe another Bangkok print shop, Parppim, had purchased many of the old letterpress machines in order to preserve them.

Sirichai, 62, started working in print shops since he was eight.
A block for a page layout of Dhamma Pua Prachachon (Dharma for the People), the shop’s only client.
Thongkum, 74, working on her last assignment at her “station.”

New Book: เสรีนิยมยืนขึ้น

หนังสือเล่มใหม่ของผมมีชื่อว่า “เสรีนิยมยืนขึ้น” ตอนนี้อยู่ที่โรงพิมพ์แล้ว เห็นเป็นโอกาสเหมาะที่จะแนะนำและเล่าถึงเนื้อหาของหนังสือโดยสังเขป
“เสรีนิยมยืนขึ้น” เป็นหนังสือความเรียง ผสมผสานข้อมูลทางประวัติศาสตร์ ปรัชญา ข่าวสารร่วมสมัย และความเห็นของผู้เขียน เกี่ยวกับแนวคิดที่เรียกว่า “เสรีนิยม” (หรือ liberalism ในภาษาอังกฤษ) การเขียนหนังสือเล่มนี้มีสาเหตุเบื้องต้นจากความตระหนักถึงนิสัยใจคอของผมเองว่าน่าจะจัดเป็นคนประเภทเสรีนิยม และเท่าที่เห็นโดยทั่วไปแนวคิดเสรีนิยมก็เป็นพื้นฐานในการพัฒนาหลายประเทศในโลก โดยเฉพาะประเทศที่เป็นประชาธิปไตยและมีอารยะทั้งทางการเมืองและวัฒนธรรม แต่ในสังคมไทย บ่อยครั้งคุณสมบัติความเป็นเสรีนิยมกลับถูกแปะป้ายว่าไม่เหมาะสม หรือที่แย่กว่านั้นคืออาจถูกกล่าวหาถึงขั้นว่าผู้มีจริตเสรีนิยมเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ ทัศนคติด้านลบอย่างรุนแรงที่คนไทยส่วนหนึ่งมีต่อแนวคิดเสรีนิยมทำให้ผมเกิดความสงสัยว่าอะไรทำให้แนวคิดเสรีนิยมเป็นที่รังเกียจและถูกสกัดกั้นกีดกัน ทั้งๆที่เสรีนิยมเป็นรากฐานของโลกสมัยใหม่ในหลายมิติ และสังคมไทยก็ได้ประโยชน์มหาศาลจากความเป็นสมัยใหม่นี้เช่นเดียวกับชาติอื่นๆ
ความสงสัยพาผมย้อนไปศึกษาต้นตอของแนวคิดเสรีนิยม อ่านข้อมูลเกี่ยวกับการปะทะทางอุดมการณ์ระหว่างเสรีนิยมกับจารีตนิยมในประวัติศาสตร์ รวมทั้งสังเกตสถานการณ์ในปัจจุบัน ที่ดูเหมือนว่าปัญหาความขัดแย้งระหว่างเสรีนิยมกับจารีตนิยมจะยังดำเนินอยู่และกำลังเข้มข้นมากขึ้นในหลายประเทศ การอ่านประวัติศาสตร์ประกอบกับการรับฟังข่าวสารในแต่ละวันทำให้ผมตระหนักอีกด้วยว่าความขัดแย้งระหว่างเสรีนิยมกับจารีตนิยมในแต่ละพื้นที่มีลักษณะแตกต่างกันอยู่อย่างมีนัยสำคัญ นั่นคือบางแห่งเป็นการปะทะระหว่างเสรีนิยมกับจารีตนิยม “สมัยใหม่” ในขณะที่บางแห่งเป็นการปะทะระหว่างเสรีนิยมกับจารีตนิยม “ก่อนสมัยใหม่”
“เสรีนิยมยืนขึ้น” แบ่งออกเป็น 4 บท:
1. เสรีนิยมหลากนิยาม
2. เสรีนิยมในห้องทดลอง
3. จารีตนิยมโถมกลับ?
4. ที่ยืนของเสรีนิยม
บทแรกจำแนกความหมายของคำว่า “เสรีนิยม” เพื่อความเข้าใจที่ถูกต้องร่วมกัน บทที่สองมีข้อมูลประวัติความเป็นมาของเสรีนิยมและความหมายตามที่เราเข้าใจกันในปัจจุบัน บทที่สามพิจารณาสถานการณ์ความขัดแย้งระหว่างเสรีนิยมกับจารีตนิยมในบริบทร่วมสมัย และจบที่ข้อสังเกตเกี่ยวกับพื้นที่ปัจจุบันของเสรีนิยมในแต่ละสังคม รวมทั้งสังคมไทย หนังสือเล่มนี้อาจมีที่มาจากความสงสัยที่มีต่อสภาพแวดล้อมของผมเอง แต่เนื้อหาของหนังสือเป็นการหาความรู้ใส่ตัวและพยายามมองกว้างออกไป บนพื้นฐานความเชื่อที่ว่าแนวคิดเป็นเสรีนิยมมีความเป็นสากลและส่งผลกระทบต่อประชาคมโลกทั้งหมด
ผมเขียนหนังสือเล่มนี้ในฐานะคนทำงานด้านศิลปวัฒนธรรมที่เชื่อว่าแนวคิดเสรีนิยมเป็นพื้นฐานของการสร้างสรรค์และการเปิดโอกาสใหม่ๆให้กับคนในสังคม แน่นอนว่าไม่มีแนวคิดใดสมบูรณ์หรือถูกต้องไปเสียทั้งหมด แต่ผมก็ไม่คิดว่าเสรีนิยมเป็นแนวคิดที่เลวร้ายดังที่คนบางกลุ่มในสังคมไทยกล่าวหา ผมเขียนหนังสือเล่มนี้ด้วยความหวังจะเห็นพื้นที่แลกเปลี่ยนความเห็นระหว่างเสรีนิยมกับจารีตนิยมอย่างมีอารยะและสันติ ไม่ใช่เพื่อสุมไฟให้กับความขัดแย้งที่เรื้อรังต่อเนื่องมายาวนาน ผมเขียนด้วยความเชื่อ (ที่อาจไร้เดียงสา) ว่าการอภิปรายด้วยเหตุผลและอย่างมีขันติธรรมจะนำความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีมาให้สังคมได้ไม่มากก็น้อย
หนังสือ “เสรีนิยมยืนขึ้น: ข้อสังเกตว่าด้วยแนวคิดเสรีนิยมในสังคมจารีต” มีความหนา 288 หน้า ราคาปก 295 บาท และจะพิมพ์เสร็จภายในสัปดาห์แรกของเดือนพฤศจิกายนนี้
สำหรับคุณผู้อ่านที่สนใจสั่งซื้อหนังสือล่วงหน้า (pre-order) แบบพิเศษ ตั้งแต่วันนี้ถึง 5 พฤศจิกายน ผมได้ออกแบบแผ่นพับชื่อ “The Spirit of Change” ซึ่งมีบทแปลบางส่วนจากงานเขียนของสองนักปรัชญาคนสำคัญคือ ธอมัส เพน และ จอห์น สจ๊วต มิลล์ พิมพ์ลงบนกระดาษขนาด A3 พิมพ์สองด้าน ส่งไปกับหนังสือพร้อมลายเซ็น สำหรับผู้ที่สั่งซื้อหนังสือล่วงหน้าในราคาเต็ม 295 บาท (จัดส่งฟรีลงทะเบียน) เท่านั้น
ขอบคุณทุกคนที่สละเวลาอ่านและให้ความสนใจหนังสือ “เสรีนิยมยืนขึ้น” นะครับ แล้วผมจะโผล่มาคุยด้วยอีกเป็นระยะ
สำหรับผู้สนใจ pre-order สามารถไปที่ ไต้ฝุ่น สตูดิโอ ได้เลย หรือดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ Typhoon Studio ครับ
ปราบดา หยุ่น

แผ่นพับ The Spirit of Change ออกแบบสำหรับส่งพร้อมหนังสือในการสั่งพรีออร์เดอร์เท่านั้น